Afdeling SDV verlegt grenzen in België
Nee, niet de Nederlands-Belgische grens, en ook niet de taalgrens/frontière linguistique, maar de eigen grenzen van de 24 SDV-ers zijn flink verlegd tijdens het survival kamp in de Ardennen.
In Outdoordôme Carriènta, een voormalige steengroeve met 65 meter hoge steile wanden nabij Remouchamps, wemelde het van jongens en meiden in de inmiddels bekende blauwe Trias VMBO SDV-outfit.
Op de eerste dag van het driedaagse kamp was het al meteen flink raak: Na het beklimmen van een veertig meter hoog verticaal net en een klettersteig langs de nodige afgronden en touwbruggen bereikten we het hoogste punt van de groeve. En dan naar beneden via de hoogste en langste tokkelbaan van België. Met 80 km per uur naar de bodem van de groeve suizen! Van polychrome fecaliën boven tot apentrots beneden in 4,5 sec. Wat een praatjes had iedereen op de terugweg naar onze blokhutten op Camping Olympia! Na deze egoboost een relaxt avondprogramma met bowlen, poolen, en darten.
Op dag twee vertrok de helft van de groep nietsvermoedend op de ATB-fietsen voor een fietstochtje. 3,5 uur later en totaal uitgewoond keerden ze terug op de camping waar precies vijf minuten tijd was voor het herschikken van de organen en het nuttigen van de lunch want de Ourthe wachtte om per kano afgevaren te worden.
De andere helft van de groep moest met behulp van een GPS-apparaat een wandeltocht maken. Na een barre tocht (Belgen hebben een grote voorliefde voor enge waakhonden) zagen we na anderhalf uur de camping weer opdoemen in de ochtendmist, hetgeen niet de bedoeling was daar de eindbestemming 10 km verderop lag.
Opnieuw beginnen dus na deze lekker lange warming-up. De groep deed het zonder morren.
Op de niet zo heel erg snel stromende rivier de Ourthe ontsponnen zich ’s middags de nodige waterduels met veelal natte afloop.
Terug op de camping werd de strijd vervolgd met een hardloopwedstrijd naar de douches. Na een heerlijke barbecue volgde het avondprogramma dat door de SDV-ers zelf was georganiseerd. Op het terrein waar het oasespel gespeeld werd bevonden zich echter nogal wat stacaravans met keurig aangeharkte voortuintjes voorzien van tuinkabouters in diverse soorten en maten. Tot opluchting van de caravanbewoners werd het spel rond negen uur beëindigd omdat kampvuur en limbodansen op het programma stonden.
De ochtend van de derde dag gingen we klimmen en abseilen in de steengroeve.
Wederom liters angstzweet van te voren en moe maar voldaan na afloop. “s Middags weer wandelen en fietsen. Prachtig weer en een schitterende omgeving.
Helaas ook een ongelukje. Debby ging in een afdaling onderuit en brak daarbij haar sleutelbeen. Na een bezoek aan het compleet Franstalige ziekenhuis van Luik werd de bus met de SDV-groep, die al op weg naar Nederland was, ingehaald ter hoogte van een MacDonalds restaurant. De terugweg stond, stemband poliepen trotserend, in het teken van het Nederlandse levenslied.
Om half elf vrijdagavond bereikten we Krommenie. Een superkamp met een geweldige sfeer!